dün gece rüyamda yarını görüyordum; iki aydır canımıza okuyan müfettişin son saatleriydi. ortalık harman yeri, kafasına kravat bağlamış müdürler hıçkırarak evrak arıyor ve ben, tül perdenin arkasında az kaldı diye dişlerimi sıkarak fısıldıyorum. rüyamda bile buradayım artık, uçtuğum rüyalar bir süredir yok.
haftalardır eski arşivden kütük kalınlığında dosyalar taşıyoruz. artık ölmüş adamların çoktan kurumuş imzalarıyla dolu bir sürü abuk subuk belge, proje, taahhüt. bazılarının ipi bile eskimiş, taşırken kopuyor. yerine halat buluyoruz. müebbet yemiş kağıtlar bazen dosyadan kaçmaya çalışıyor, kendilerini yerlere atıyor ama emir büyük yerden, infaz memuru gibiyiz, hiçbir şey elimizden kurtulamıyor. başka binadaki arşiv odası, sovyet döneminden kalma soğuk ve tavana kadar dolaplarla dolu bir veri bankası gibi. renkler kapıdan içeri girememiş, her şey brüt betonun griliğinde. bazı tekerlekleri çeviriyor ve gizemli kapakları açıyoruz. üç kişilik bir özel timiz. iki mühendis, bir mimar ve her şey alabildiğine komik görünüyor. mezbahalarda karkas et taşıdıkları paslanmaz çelikten bir el arabası da ayarlamışlar. dosyaları önce ona yüklüyor, oradan da panoramik asansörle zemin kata ulaştırıyoruz. asansör panoramik fakat bundan kendisinin bile haberi yok. o da raflarda sıkışmış klasörler gibi müebbet yemiş sanki.
et arabasından bu sefer başka bir araca alıyoruz dosyaları. uzun zaman sonra temiz havaya çıktıkları için oksijen sarhoşu olmuşlar. sağa sola yalpalıyorlar. imzası olan ölüler bile bu temiz havayı topraklarının iki metre altında hissediyorlar. bir zamanlar hayatta olan parmaklarıyla tutmuşlardı o kalemleri ve hiç ölmeyecekmiş gibi çakmışlardı o tumturaklı imzalarını. belki imzayı attıktan sonra bir zarf içinde aldıkları paralarla limandaki meyhaneye gitmişler ve daha o gece bitirmişlerdi. meyhanenin başgarsonu ruşen abi'nin daha komi olduğu yıllardı, ben ilkokuldaydım ve dönemin belediye başkanı, özkaynak soda şişesinden mesai saatlerinde viski yudumluyordu. sabah ruhsata imza atanlar, akşam başka masalarda keyif çatıyordu.
şimdi ne liman kaldı ne de limandaki meyhane. eski başkan öldü, soda şişesinden sadece soda içiyor insanlar. biz ise hayattayız ama silik bir kopyasındaymışız gibi, bu esas versiyon olamaz diye ara sıra şüpheye düşüyoruz. dosyaları araçtan indirip ana binanın ikinci katına başka bir basit makineyle çıkarıyoruz. bu angarya işleri seviyorum, kafa yormak zorunda kalmıyorum. ne yapılması gerektiği belli. işi geliştirmeye, optimize etmeye gerek kalmıyor. hafta sonu yevmiye usülü çalışsak ne verirler diye soruyorum portakal bahçesi olan arkadaşıma. erkekler 2, kadınlar 1.5 alıyormuş. öyle bir yorulmak istiyorum ki, bir araba dayak yemiş de kendimi yatağa zor atmış gibi. ağrımayan kasım, sızlamayan damarım kalmasın. eve geldiğimde pestilim çıksın, çorba içerken kafam masaya düşsün istiyorum. bazen bedenim dinç ama zihnim o kadar yorgun oluyor ki toplama bir bilgisayar gibi davranıyorum, durduk yere hata veriyor, kapanıyorum.
yevmiye usülü çalışmak ve terim soğumadan nakiti elimde görmek daha insani geliyor, pazar sabahı yatacak maaşım çoktan bitti bile. kredi kartı, kredi, avans hesabı derken bu soytarılığı bedava yapıyormuşum gibi geliyor. muhtemelen bu hayatta, bu versiyonumda zengin olamayacağım. hep ucu ucuna, iki ay işsiz kalsam tüm cartayı tek seferde çekecekmiş gibi. sorun değil, kendimi bildim bileli bu kağıt parçaları beni sevmedi. ben de onlara bayılmadım. iyi ki de bayılmamışım, belki parama para katmaya çalışırken fonlarda soyulacaktım.
herhangi bir parlak fikre kaptıracak param yok. birkaç sene önce, iş çıkışı deniz gören bir çam ağacının altında içerken diğerleri borsadan, kontrolmatikten bahsediyordu. bu kadar kazançlı bir iş olsa, sanırım kars doğumlu beden eğitimi öğretmenlerine gelene kadar bir sürü insan bunu bilirdi, servetine servet katardı dedim. başta kızdılar, eleştirdiler, beni sadece sayısal zekası olan asosyal bir ucube olarak nitelediler fakat tarih beni haklı çıkardı. beni dinleyip zamanında çıkanlar teşekkür etti, kontrolmatik ısrarında olanlar ise geçen cuma ses çıkarmadan ufku izlemeye devam etti.
haklı çıkmaya bayılmıyorum ama hiçbir şey bedava değil, o göğe yükselen cam plazalarda şeytanların en iyileri çalışıyor. onların düşünmediği, kurgulamadığı bir şeyin senin aklına gelme olasılığı yok. biraz haddimizi bilmek iyidir.
üç ihtimalli maçlarda bile şeytanların nasıl sonsuz ihtimalli işler çevirdiğini gördük, nerelerden nelerin döndüğünü, nasıl müdahale ettiklerini, herkesin bu işin içinde olduğunu geç olmadan fark ettik. para kazanmanın tek yolu, portakal dolu kasaları kamyona yüklemek ve yevmiyeyi aynı akşam aldıktan sonra, bunu harcayacak zaman bulamayıp yatağa yığılmak kaldı.
aslında bunlardan bahsetmeyecektim, bunları yazacağımı dahi bilmiyordum. iki haftadır küçük notlar alıyor ve çerçeveyi çizmeye çalışıyordum fakat yazıya şöyle üstünkörü bakınca, bu aldığım notlara kuyruğumu değdirmeden geçtiğimi fark ediyorum. bu da bir başarı bence. yazmak ne güzel, bedava hobi. rüya görmek gibi. önceden uçardım, en güzel meyhanelerden para ödemeden kaçardım, yörüngeye oturur manzaranın tadını çıkarırdım fakat dün gece rüyamda, yarını gördüm:
müfettişin son saatleriydi, müdürler kafalarına birbirinden berbat kravat bağlamışlardı.
