vakitsiz esen rüzgarlar

tanrı biliyor ya, bu öğleden sonra işe geri dönecek ne hevesim vardı ne de dermanım. ikili koltuğa sığışmış bir kedi gibi kıvrıldım, evin içinde iyi bir rüzgar yakaladım ve kapalı televizyonun camından yansıyan perdeyi izledim. adeta dev bir vatoz ahenkle dans ediyor, bir şişip bir iniyordu. evde değil de kanarya adalarının açıklarında bir yelkenlideydim sanki, önümde atlas okyanusu uzanıyordu. 28 günlük bir seyrin ilk gününde, tekneyi ve kendimi daha da yakından tanımaya başlıyordum. gerçek ise tüm ağırlığıyla üzerime çökmüş ve boynuma basmaya başlamıştı, gerçek tarafından gözaltına alınıyordum. koltuktan kalkıp yola koyulmam gerekiyordu ama tüller bir peri kızı gibi gözümün önünde raks ediyor ve beni uyku krallığının hükümdarı olmaya çağırıyordu. 

peri kızını reddedip kendimi dış kapıya zor bela attım, işe zaten en az on dakika geç kalmıştım. ha on dakika geç ha yirmi dakika erken, her şey zamanın ağır bulamacına anlamını yitirecek kadar karışmıştı. günleri hatırlamıyor, sadece cuma akşamlarının o eski zamanlardan kalma büyüsüyle diriliyordum. aşırı yaşlı komşular, evlerinin terasında kadınlar günü yapıyordu. günleri sayılıyken böyle şeylerle oyalanmak belki mutlak sonun kasvetini azaltıyor olsa gerek, kahkahaları mahallede çınlıyordu. eylülün sonuna rüzgar gücüyle sürükleniyorduk, bir poşet de sanki bir gökyüzü yelkenlisi gibi tüm gövdesini doldurmuş bulutlara doğru uçuyordu. mutlu bir poşetti, her şeyi geride bırakmış ve doğru rüzgarı sonunda yakalamıştı. bazen hızla irtifa kaybediyor ama bir arabanın altında çiğnenmeden tekrar toparlıyordu. ağacın dallarından, elektrik direklerinden, tellerden ustaca sıyrılıyordu. sanki tüm atmosfer bugün o poşeti mutlu etmek için uğraşıyordu. uçan bir deniz anasına dönüşüp gözden kayboldu, şimdiye nereye varmıştır kim bilir. ben olsam batıya uçar, rodos'un üzerinde dolanırdım. oranın rüzgarları pek yaman oluyor, yel değirmenlerini görene dek durmazdım. bir gece rodos'ta kaldıktan sonra da girit'e doğru yola devam ederdim. kazancakis'in mezarına bir akşam üstü varırdım ve orada dinlenirdim. hiçbir şey ummaz, hiçbir şeyden korkmazdım. bir poşet de olsam özgürüm diye kabarırdım.

salı öğleden sonranın düşe benzeyen ağırlığıyla başlayan yazı, benimle birlikte ayak sürüyerek cumaya vardı. topal bir dilenci gibi peşimi bırakmadı ve birkaç kelime daha dilendi. o sırada rüzgarlar dindi, poşet belki de atmosferin dışına çıktıktan sonra uzay çöpüne dönüştü. elon musk'ın yıllar önce yörüngeye gönderdiği kırmızı tesla'nın koltuğuna takıldı kaldı. genelde bankanın önündeki basamaklara dinlenen tarihin en efsanevi kedisi gabor ise finans dünyasının debdebesinden sıkılıp cansız mankenlerin vitrinini süslediği ufak bir butiğin önüne geçti. kel kafalı ve berbat giydirilmiş iki cansız mankenle gayet iyi anlaşıyor. cinsel organları, gereksiz coşkuları ve aniden yeşeren samimiyetsiz samimiyetleri yok mankenlerin. ne verirsen onu giyiniyorlar, yorum yapmıyorlar, yalan söylemiyorlar. gabor o iki mankenin önünde, sabahın erken saatlerinde yüzünü ısıtmayı seviyor. yaz bitti, artık sıcaktan kaçmasına gerek yok. sarı yaprakların önünden uçuştuğu güzel günler başladı, kırk ikindi yağmurlarına daha var. sağda solda ufak yavru kediler görüyorum ama hiçbirisi gabor'un değil. o üremeyi reddediyor, başka bir kediye ihtiyacı yok. yalnız, asil ve zamanın üstünde bir kedi o. 

haftanın sonuna, parçalanmış bir salda yağmur suyu içerek ancak vardım. iki günlük tropik ada önümde uzanıyor, beyaz altına benzeyen kumları ve palmiye ağaçlarıyla başlayan ormanının içinde tatlı su kaynakları var. defne yapraklarından kendime taç yapmak isterdim ama uzamış sakallarım ve güneşte kavlamış yüzüm ile gözaltı yemiş hazreti isa gibi dolaşmak istemiyorum. sadece sessizliğin içinde oturmak, biraz daha puslu kıtalar atlası okumak ve daha önce fark etmediğim bir şeyleri kıkırdayarak keşfetmek istiyorum. 

akşam olunca, mekkeli müşrikler namlı grubumuzla bira içip dolunayı izlemeye çıkacağız. sonra birisi rahat durmayacak ve okeye gitmemiz gerektiğini söyleyecek. gizemli kafenin zerre gizemli olmayan salonuna gidip masaya oturacağız. garsonlar, bira içmekten gelmiş bu dört haydudun etrafında pervane olacak. birisi nar suyunda yüzen fındıkların olduğu ve sadece sarhoşlara satılan atomdan söyleyecek. ne dilesen gerçek olacak, kaybeden hesabı öderken "hayatınızda fındıklı nar suyu mu içtiniz amına koyduklarım" benzeri açıklamalar yapacak ama bu sadece kazananların gururunu okşayacak. doru bir at gibi şahlanacak kazananlar, kişneyecekler.

sonra bir gün daha bitecek, haftanın pası üzerimizden akıp gidecek. olympos'a bir kez daha yürürken bunun daha önceden yaşandığını ve sonsuza kadar tekrar edeceğini bileceğim.