salı günü annemin doğum günüydü. beslediği kumrular bunu hissetmiş olsa gerek, o sabah telde beklemek yerine balkona indiler. her karoya bir kumru düşecek kadar kalabalıklardı, uçmak yerine sağa sola yürüdüler ve doğum gününü kendi meşreplerince kutladıktan sonra ortadan kayboldular.
leo ise öğleden sonra ortaya çıktı, daha önce benzerini görmediğim bir varlıktı. görkemli yelesi, uzun çizmeleri, karakteristik yüzü ve yumuşak bir kürkü vardı. tüm öğleden sonrayı kucağımızda uyuyarak, grrlayarak ve içindeki motoru rölantide çalıştırarak geçirdi. sanki bizi seçmiş gibiydi fakat bu seçimden bizim haberimiz yoktu. masamın üzerine çıktı, klavyeme sarılıp biraz daha uyudu. ara sıra tek gözünü açıp baktı, kulaklarında uzun tüyler vardı ve buraların kedilerine hiç benzemiyordu. diğer kediler, sanki yeni tıraş olmuş erbaşlar gibi kalmıştı bunun yanında. mesai saatinin sonuna yaklaşırken bu tanrı misafirinin akıbetini merak ettik, sokaklar tekin değildi. eve kedi almak ise yapılacaklar listesinin ilk dört sayfasında dahi yoktu.
leo belli ki bir yerlerden kaçmıştı; kediye benzemeyen kedi kaybeden var mı diye hızlıca bir soruşturma açtık, yerel gazetecilerden veteriner sayfalarına, en son kayıp kedi ilanının 2015 yılında verildiği facebook hesaplarına varana dek en ufak iz bulamadık. güneş dağların ardına inmiş ve bir an önce batmak için acele ederken, belki çipi vardır ve çipinde sahibi yazıyordur ihtimaliyle kucakladık veterinere götürdük. arabada dahi kucaktan inmedi, cam tavandan gökyüzünü kusursuz mercekleriyle inceledi. miyavlaması bile asildi, miyavlamıyor da fikir belirtiyordu sanki. dünyayla kavgalı kedilerden değildi, kedigillerin uzak bir akrabası gibiydi. ulan dedim, kedi diye yavru puma mı, karakulak mı, sibirya kaplanı mı denk geldi yoksa? veteriner, krom tezgahın üzerine hayvanı koydu ve bu ne kadar güzel bir çocuk dedi. gerçekten alemlere estetik ibret olsun diye yollanmıştı, biz onun yanında para etmediği için tarlada kalmış yamuk patatesler gibi kalmıştık. veteriner, bunun bir yaşında, erkek ve sağlıklı bir sibirya kedisi olduğunu söyledi. çipi yokmuş ama birkaç gün bizde kaldıktan sonra sahiplendirmek istersek yardımcı olabilirmiş. beş yaşlarında dişi bir puma sandığım bu görkemli tasarıma, mükemmel aerodinamiğe baktım ve bir deneyelim dedim. onu güneydeki ilk gününde sokakta bırakacak değildik. sanki annemin doğum gününde evrenin bir hediyesiydi o, alıp eve getirdik.
sanki ev hep onunmuş da bize bir süreliğine kiraya vermiş gibi ortama hızlıca alıştı, hangi koltuğun neresinde uyuyacağını keşfetti. mamanın, suyun ve kumun yerini yadırgamadı. yemeğini yedi, yeni yerini işaretledi. önceden kuş ve balık beslemiştik ama böyle kucak kucağa yatacağımız, güreşeceğimiz ve birbirimize iftira atabileceğimiz bir hayvanımız olmamıştı. balıklar bir süre sonra yan yatmış ve yaşamak için tek bir neden bile bulamamışlardı. kanaryamız zeki ise bir süre sonra şarkı söylemeyi bırakmış ve sahnelere küsmüştü. unutulmuş bir sanatçının küskünlüğüyle bir sabah tık diye gitti. bir daha da hayvan almamaya, bunun acısını çekmemeye karar vermiştim ama bilirsin, kararlar bozulurken harika bir ses çıkar. işte evin içinde, salı akşamı o ses yankılanıyordu. pelerinli bir masal kahramanı gibi dolaşan leo tolstoy, hepimize sarılıyor, kafasını yaslıyor ve uykuya sürekli devam ediyordu.
kuzey ormanında, kar fırtınasında sığındığı mağarada gördüğü bir düştük biz. güneyde sıcak bir ev, on yaşında bir çocuk, rahat koltuklar, antik bir halı, sallanan sandalye, harry potter battaniyesi ve sakinlik... leo uyanınca biz de yok olacaktık, o yüzden kedi yüzünde bir gülümsemeyle hep uyumaya gayret etti.
ertesi sabah yine yanımızda uyandı, bizi seçtiğine emindik. bizi sevmek için ve koşulsuz kampanyasız sevilmek için 17 kasım 2026'nın güneşli bir öğlenini seçmişti. mesai saatinde bulmuş, kucağımıza yerleşmiş ve masamıza kamp kurmuştu. bensiz eve dönmek yok, sokaklar benim için değil demişti.
kedi sevgimi, isminin birincisi, huysuzluğun ve mesafenin patili tanrısı gabor başlatmıştı. onun yeri gönlümün müstesna köşesinde sonsuza kadar sürecekti ama evde yapamazdı gabişko. onun marketi, bankası, tuhafiye dükkanı ve beyaz eşya mağazası vardı. koca bir parkı, çimleri, ağaç gölgesi, rüzgarlı yamaçları... yine de içimde bir burukluk oldu, onu her zamanki yerinde, beton büstünün üstünde kamburunu çıkarmış uzaklara nefretle bakarken gördüm. o galaksi gözlerine bakıp durumu anlattım, konuşmadan anlaşırdık, beni anladığını biliyordum. iki gözünü yumdu, ne halin varsa gör ben bütün bu mağazaların kirasıyla gül gibi geçiniyorum, ne yapayım kapalı bir evde akşama kadar dedi. avucumla sevdim, gabor da yeni tıraş olmuş gibi gözüktü gözüme. tüm kediler, okulun ilk günü çocukları gibi parlak suratlarıyla dolaşıyordu sanki. leo ise tolstoy'un gençliği gibi görkemli sakallarıyla evde uyuyordu.
annemin 65. doğumgünü kurtlar, kuşlar, kumrular, kediler, köpekler ve insanlarla kutlandı. sakın kediyi bizim eve getirmeyin dedi, kediyi onlara götürdükten sonra da "karnı açsa bir şeyler hazırlayayım" diye sordu. küçük içliköftelere hazır değildi leo, o yüzden yok dedim, yedik de geldik. tokuz.

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder