mies: siyah beyaz

21 Aralık 2010 Salı

söylesene kanka

bu uçsuz bucaksız
bu kuş uçmaz

kervan geçmez

bu yarı açık

deryalar hapishanesi

bu dönüş yolu

çıkmaz sokak olan

diyarlara düştüğünde

arkandan hiç tasalanan

oldu mu acaba?

çocukluğundan

koşturduğun sokaklarda

şimdi senin adını haykırıp

oyuna çağıran bir dost sesi

kaldı mı hiç?

düşünürler mi ne yediğini

ne içtiğini

adın geçer mi

eski bir dost meclisinde

bilinmez...

özleyen var mıdır

yüzünü gözünü sohbetini

hayatın canlanır mı

birilerinin zihninde

bilinmez...

peki bilirler mi

nelere baş kaldırdığını

kimlerle cenge kalkıştığını

nasıl ayakta kaldığını

ne zaman yorulacağını

tanışlar birbiriyle kucaklaşırken

meçhul olmaya mı geldin?

bu amansız savaşta

imansızlara mı denk geldin?

sen bir şiiri okuyup

duygulandığında

şairin gözyaşları

çoktan kurumustur

belki de toprak olmuştur

bilesin...

söylesene kanka

sen buralara niye geldin?

gürcan yurt

17 Aralık 2010 Cuma

zor bir geceydi, bir ara otelin temellerinden kurtulup denize doğru yuvarlanacağını ve kısa hayatımın görkemli bir sonla noktalanacağını düşündüm. camlar titriyor, saniyede bir çakan şimşekler odayı alabildiğine aydınlatıyordu. dalgaların sesleri, rüzgarın uğultusunu da yanına katıp duvarların içinden geçiyor ve televizyonun sesini engelliyordu. dışarıda kıyamet koparken, diyagonal odamda migros'tan aldığım muhteşem mezeleri yemekle meşguldüm. patlıcan salatası, ciğer ve italyan salatası ile son günlerin en görkemli menüsünü, ortalama bir fast food fiyatına almış ve yaklaşan fırtınaya yakalanmadan kendimi korunaklı mekanıma atmıştım.

arabaların alarmı baskıya dayanamayıp çalmaya başlarken, rüzgar da her dakika şiddetini ikiye katlıyordu. ağaçlar yerlere kadar eğilip aman diliyorlardı mitolojik tüm tanrılardan. yer gök birbirine girmişti ve ortalık sakinleşecek gibi gözükmüyordu, o sırada yüzümde hafif bir tebessüm ekmekle mezelerin dibini sıyırıyor ve yarın yiyeceğim mezelerin listesiyle meşgul oluyordum. whopper bile asker karavanası gibi gelmeye başlamıştı, meze işini bulmakla iyi etmiştim.

odanın camları tamamen kapalı olmasına rağmen, belli belirsiz bir rüzgar battaniyelerimin altına sızıp ayak parmaklarımı gıdıklamaya çalışıyordu. yatağımdan kalkıp camın kenarına gittim, büyük prodüksiyonlu bir şovun en ön sırasındaydım sanki; tüm coğrafya bir sirkin dekoru gibi gözüküyordu. dışarıya çıkmak tehlikeliydi ve ne yazık ki tehlike benim göbek adım değildi. zaten pijamalarımı giymişken dünya'nın hiçbir süper gücü beni dışarıya çıkaramazdı.

ortalığı topladıktan sonra televizyonu açıp kat kat battaniyelerin altına girdim, bazen katlar arası anlaşmazlığa düşüyor ve bacağımın birini ikinci katta, diğerini ise dördüncü katta buluyordum. ev baklavasının içindeki ceviz gibiydim o kadar kat battaniyenin arasında (bana sakın metaforlarla gelme çocuk).

dışarıda küçük çaplı kıyamet koparken, tüm sakinliğimle fırtınalar ülkesinden çıkıp uyku krallığına doğru adımlarımı hızlandırdım. rüyamda durgun bir deniz ve örnekköy diye fantastik bir ülkeden eve çıktığımı gördüm.